Veel mensen ervaren kwetsbaarheid als een zwakte. Het tonen van emoties, het uitspreken van onzekerheden of het erkennen van pijn voelt vaak als falen. Toch is kwetsbaarheid geen tekortkoming, maar een deel van ons mens-zijn.
Wanneer we onze kwetsbaarheid leren erkennen, ontstaat er juist ruimte voor verbinding. Het opent de deur naar eerlijk contact – met onszelf én met de ander. In de psychiatrische zorg merk ik vaak dat het erkennen van kwetsbaarheid de eerste stap is richting herstel. Het is in die openheid dat we samen kunnen zoeken naar kracht, perspectief en nieuwe wegen.
Kwetsbaarheid vraagt moed. Maar die moed kan ons dichter brengen bij wat het leven waardevol maakt: echtheid, nabijheid en groei.
“In vulnerability lies the doorway to strength and healing.”