Trauma laat vaak diepe sporen na. Soms gaat het om één ingrijpende gebeurtenis, soms om herhaaldelijke ervaringen. Het verleden kan zich opdringen in het heden: via angst, herbelevingen, spanningen of gevoelens die moeilijk te plaatsen zijn.
Trauma betekent niet dat iemand ‘gebroken’ is. Het laat zien hoe kwetsbaar we zijn, maar ook hoe sterk ons lichaam en geest proberen te beschermen. Het erkennen van deze sporen is een eerste stap. Door woorden te geven aan wat gebeurd is, kan er ruimte ontstaan om opnieuw richting te vinden.
Herstel vraagt tijd en veiligheid. Het is een proces waarin pijn wordt erkend, maar waarin ook perspectief groeit. Samen kijken naar wat draaglijk is, opent de weg naar een nieuw begin – waar verleden aanwezig mag zijn, zonder het heden volledig te bepalen.
“Healing begins when the past is given a place without defining the present.”