We leven in een tijd waarin alles sneller lijkt te gaan: werk, informatie, communicatie, zelfs de manier waarop we naar onszelf kijken. Dit tempo kan ons vooruitstuwen, maar het kan ook verstikken. Wanneer we voortdurend haasten, verliezen we het contact met wat er werkelijk toe doet.
Vertragen betekent niet dat we stilstaan of achterop raken. Het betekent aandacht geven aan dit moment, ruimte maken om te ademen en te voelen wat ons bezighoudt. In de stilte van vertraging ontstaat vaak helderheid: wat is belangrijk, wat mag losgelaten worden, wat verdient onze zorg?
In de psychiatrische zorg zie ik hoe belangrijk dit is. Door samen te vertragen, krijgt het verhaal achter de klachten de kans om zichtbaar te worden. Het gaat dan niet enkel om symptomen, maar om betekenis, perspectief en verbinding.
“When we slow down, we rediscover what truly matters.”